مدینه، امروز غرق در سکوتی سنگین و نفس‌گیر است. کوچه‌هایی که روزگاری با صدای قدم‌های مهربان‌ترین انسان زمین، با عطر حضورش و با طنین سلام‌های گرمش روشن می‌شد، حالا بغضی غریب در گلو دارند. آسمان، گویی خورشیدش را در میان ابرها گم کرده و زمین، همچون طفلی بی‌مادر، یتیم و بی‌قرار شده است.
