
در پی درگذشت سوگند صیادی، دانشآموز نوجوانی که خبر فوت او و حواشی مرتبط با این حادثه بازتاب گستردهای در فضای مجازی داشت، برنامه «پارک وی» در گفتوگو با یک روانشناس به بررسی مسئولیت مدرسه در حفاظت از دانشآموزان پرداخت. ندا ملکی، روانشناس و عضو هیئت علمی دانشگاه تهران، در این گفتوگو بر ضرورت جدی گرفتن هشدارهای دانشآموزان درباره خشونت خانگی و ایجاد مسیرهای امن برای گزارش مشکلات تأکید کرد. مدرسه؛ فراتر از آموزش و انضباط ندا ملکی با اشاره به اینکه مدرسه باید محیطی امن برای رشد و یادگیری نوجوانان باشد، گفت یک حادثه تلخ را نمیتوان به تمام نظام آموزشی تعمیم داد؛ اما چنین اتفاقی باید هشداری جدی برای بازنگری در شیوههای حفاظت از دانشآموزان باشد. به گفته او، مدیر مدرسه صرفاً مسئول برقراری نظم و اجرای مقررات آموزشی نیست؛ بلکه باید توانایی شناخت موقعیتهای بحرانی و اولویت دادن به سلامت جسمی و امنیت روانی دانشآموزان را نیز داشته باشد. این مهارتها باید پیش از سپردن مسئولیت مدیریت مدرسه، در افراد ارزیابی و تقویت شود. وقتی خانواده خود منبع تهدید است یکی از محورهای اصلی گفتوگو، روایتهایی درباره اعلام ترس سوگند از پدر و مادرش به مدیر مدرسه بود. ملکی توضیح داد که در چنین شرایطی، نخستین وظیفه مدیر ارزیابی میزان جدی بودن خطر است. او تأکید کرد اگر خانواده خود منشأ تهدید باشد، اطلاع دادن مستقیم به آن میتواند خطر را افزایش دهد. در چنین موقعیتی، مدیر باید از متخصصان و مراجع قانونی و مسئول حمایت از کودک کمک بگیرد و درباره هرگونه اطلاعرسانی به خانواده، با نظر مراجع ذیصلاح تصمیمگیری کند. ضرورت تدوین پروتکل حفاظت از دانشآموزان این روانشناس با تأکید بر لزوم آموزش کادر مدارس برای شناسایی نشانههای خطر گفت مدیران و کارکنان باید بدانند در مواجهه با گزارش خشونت خانگی یا تهدید جانی چه اقداماتی انجام دهند. او همچنین ضرورت وجود شیوهنامهای روشن برای حفاظت از دانشآموزان را مطرح کرد؛ شیوهنامهای که مسیر گزارش محرمانه، دسترسی به بزرگسال آموزشدیده و همکاری مدرسه با نظام حمایت اجتماعی را مشخص کند. ملکی همچنین یادآور شد که صرف وجود قوانین انضباطی در مدارس مسئله اصلی نیست؛ بلکه باید بررسی شود آیا در کنار این قوانین، سازوکارهای مؤثری برای حفظ امنیت دانشآموزان و شنیدن نگرانیهای آنها وجود دارد یا خیر. اعتماد دانشآموزان با احترام و شنیدن صدای آنها شکل میگیرد ملکی با اشاره به تفاوت شرایط مدارس گفت نمیتوان تجربه یک مدرسه را به همه محیطهای آموزشی تعمیم داد. به اعتقاد او، مدرسه زمانی به محیطی امن و رشددهنده تبدیل میشود که رابطه میان دانشآموزان و کادر آموزشی بر پایه احترام، کرامت انسانی و گفتوگوی متقابل باشد. او همچنین نسبت به بیاعتمادی دانشآموزان در شرایطی که محرمانگی مشکلاتشان حفظ نمیشود، هشدار داد و تأکید کرد باید امکان بیان نگرانیها بدون ترس از تحقیر، سرزنش یا انتقال بیملاحظه اطلاعات به خانواده فراهم باشد. پاسخگویی آموزشوپرورش؛ شرط بازسازی اعتماد این عضو هیئت علمی دانشگاه تهران در پاسخ به پرسشی درباره صلاحیت مدیر مدرسه مورد بحث گفت اگر موضوع درباره همین مدیر باشد، به دلیل خطای بزرگی که در مواجهه با دانشآموز رخ داده، صلاحیت او محل تردید جدی است؛ هرچند ارزیابی نهایی و تصمیم حقوقی درباره او بر عهده مراجع مسئول است. ملکی در پایان، پاسخگویی شفاف و سریع وزارت آموزشوپرورش پس از وقوع چنین حوادثی را برای حفظ اعتماد خانوادهها به محیطهای آموزشی ضروری دانست.