در برنامه «جان ایران» از تلویزیون همشهری، سجاد ایوزی، فرزند شهید دکتر داوود عیوضی، از زندگی پدرش، سال‌های تلاش و خدمت به مردم و جزئیات شهادت او در حمله موشکی رژیم صهیونیستی به میدان قدس تجریش روایت می‌کند؛ روایتی از مردی که مهربانی و امید را در زندگی معنا کرده بود. دکتر عیوضی؛ روان‌شناسی که برای مردم وقت می‌گذاشت شهید داوود عیوضی روان‌شناس عمومی بود و در حوزه مشاوره خانواده، ازدواج، طلاق و پیشگیری از اعتیاد فعالیت می‌کرد. به گفته پسرش، او بیش از زمان معمول جلسات مشاوره برای مراجعان وقت می‌گذاشت و گاهی بدون چشمداشت مالی به مردم کمک می‌کرد. ایستادن کنار افراد درگیر اختلاف و تلاش برای آرام‌کردن مشاجره‌ها، بخشی از روحیه خدمت‌گزاری او بود؛ روحیه‌ای که در رفتارهای روزمره‌اش نیز دیده می‌شد. از ورشکستگی تا شروع دوباره در ۵۰ سالگی دکتر عیوضی در طول زندگی مشاغل مختلفی را تجربه کرد؛ از مغازه‌داری و فعالیت در شرکت تبلیغاتی تا خبرنگاری در روزنامه‌های شیراز و همشهری. پس از ورشکستگی شرکتش، در ۵۰ سالگی تصمیم گرفت به علاقه قدیمی خود بازگردد و تحصیل در رشته روان‌شناسی را ادامه دهد. او با وجود مشکلات اقتصادی و تجربه چند بار شروع دوباره، امیدش را از دست نداد و برای تأمین زندگی، در کنار مشاوره، با موتورسیکلت کار می‌کرد. شهادت در انفجار میدان قدس تجریش شهید عیوضی روز ۲۵ خرداد ۱۴۰۴، در سومین روز جنگ ۱۲ روزه، هنگام بازگشت از محل کار در میدان قدس تجریش پشت چراغ قرمز گرفتار انفجار موشکی شد. در این حمله، شماری از شهروندان غیرنظامی به شهادت رسیدند و تعدادی نیز مجروح شدند. سجاد ایوزی می‌گوید خانواده ۲۶ روز از سرنوشت پدرش بی‌خبر بودند و در این مدت بیمارستان‌ها و پزشکی قانونی را جست‌وجو کردند. سرانجام در ۱۸ تیر، پیکر او شناسایی شد. انتشار تصاویر انفجار نیز به خانواده نشان داد که موتورسوار دیده‌شده در فیلم، پدر او بوده است. میراث یک زندگی؛ مهربانی، صداقت و امید فرزند شهید عیوضی از خاطراتی می‌گوید که تصویری روشن از منش پدرش به دست می‌دهد؛ از کمک به راننده‌ای که بنزین خودرویش تمام شده بود تا پذیرایی از کارگران شهرداری و حمایت از خانواده‌های نیازمند. او همچنین از حساسیت پدرش به رزق حلال، رعایت حق دیگران و کمک به مستأجران یاد می‌کند. سجاد ایوزی در پایان برنامه از مردم می‌خواهد تا زمانی که پدر و مادرشان در کنارشان هستند، قدرشان را بدانند و محبت و خدمت به آن‌ها را به روزهای بعد موکول نکنند.
