در قسمت جدید برنامه «جان ایران» از تلویزیون همشهری، به مناسبت روز پرستار و میلاد حضرت زینب کبری (س)، روایت زندگی شهید رامین جعفری، پرستار فداکار و فرزند شهیدش علیرضا، از زبان مادر و یکی از نزدیکان خانواده بازگو شد؛ روایتی از عشق به خدمت، مسئولیت‌پذیری و ایستادگی در روزهای سخت. انتخاب پرستاری از روی عشق به خدمت مادر شهید رامین جعفری در این برنامه گفت فرزندش از کودکی روحیه‌ای مهربان و مراقب داشت و کمک به دیگران برایش اهمیت ویژه‌ای داشت. رامین، متولد سال ۱۳۶۹، با وجود قبولی در رشته‌های دیگر، پرستاری در دانشگاه علوم پزشکی تهران را انتخاب کرد؛ انتخابی که به گفته خانواده‌اش، با علاقه قلبی او به خدمت به مردم همراه بود. او در دوران کرونا نیز مانند دیگر اعضای کادر درمان، روزهای دشواری را پشت سر گذاشت. مادرش از شیفت‌های طولانی، ساعت‌ها ماندن در لباس‌های حفاظتی و نگرانی خانواده برای سلامتی او یاد کرد. پرستاری با لبخند و پیگیری دلسوزانه یکی از نزدیکان خانواده، شهید جعفری را فردی آرام، صبور و مسئولیت‌پذیر توصیف کرد که حتی در سخت‌ترین شرایط لبخند از چهره‌اش دور نمی‌شد. او خاطره‌ای از کمک رامین به مادر سالمندش پس از شکستگی لگن تعریف کرد؛ زمانی که شهید جعفری شخصاً برای پیگیری وضعیت بیمار و همراهی با خانواده او اقدام کرد. به گفته مهمان برنامه، پس از شهادت رامین نیز افراد زیادی از خاطرات خود درباره رسیدگی‌های دلسوزانه او در بیمارستان گفتند؛ خاطراتی که نشان می‌داد توجه او به بیماران فراتر از وظایف معمول شغلی‌اش بود. شهادت رامین جعفری و فرزندش علیرضا در بخش دیگری از برنامه، خانواده از روز بیستم اسفند و حمله به محل ایست بازرسی روایت کردند؛ حادثه‌ای که به شهادت رامین جعفری و پسر ۱۱ ساله‌اش علیرضا انجامید. پسر دیگر خانواده، محمدمتین، نیز در این حمله مجروح شد و به گفته مادر خانواده، برای درمان آسیب‌های دست خود چندین عمل جراحی را پشت سر گذاشت. مادر شهید جعفری با یادآوری آن روزهای تلخ، از دشواری تحمل داغ همسر و فرزند و در عین حال، آرامشی گفت که به باور او از ایمان و یاد شهدا سرچشمه می‌گیرد. از موکب کربلا تا حفظ سنگر خدمت خانواده شهید جعفری از علاقه او به اهل‌بیت (ع)، حضور در اردوهای جهادی و فعالیت در موکب کربلا یاد کردند؛ فعالیت‌هایی که در امتداد روحیه خدمت‌رسانی او قرار داشت. به گفته مادرش، رامین با وجود نگرانی خانواده، معتقد بود نباید شهر را خالی گذاشت و باید در کنار مردم ماند.
