روایت تکان‌دهنده جراح بیمارستان لامرد از شب بمباران؛ وقتی نجات جان کودکان با دستان خونین ادامه داشت ۹ اسفند ۱۴۰۴، شهرستان لامرد در استان فارس هدف حمله‌ای قرار گرفت که به یکی از تلخ‌ترین حوادث جنگ ۴۰ روزه تبدیل شد. در این حمله، ورزشگاهی که کودکان در آن مشغول بازی و ورزش بودند، هدف اصابت بمب قرار گرفت و ده‌ها خانواده با حادثه‌ای تلخ و جبران‌ناپذیر روبه‌رو شدند. در این قسمت از برنامه «تندرستی»، یکی از جراحان بیمارستان لامرد، از لحظات نفس‌گیر حضور در بیمارستان، تلاش برای نجات مجروحان و آنچه در اتاق‌های عمل گذشت، روایت می‌کند. ۷۲۰ هزار ترکش در چند ثانیه بر فراز لامرد به گفته این جراح، لامرد شهری کوچک با جمعیتی حدود ۲۰ تا ۳۰ هزار نفر بود که در آن زمان زندگی عادی خود را می‌گذراند. حدود ساعت ۵:۳۰ عصر، چهار انفجار پیاپی شهر را لرزاند و دود غلیظی بخش‌هایی از شهر را فرا گرفت. او می‌گوید هر یک از بمب‌ها حدود ۱۸۰ هزار ترکش آزاد کرده و در مجموع نزدیک به ۷۲۰ هزار ترکش در مدت حدود ۳۵ ثانیه در سطح شهر پخش شده است. در همان دقایق ابتدایی، بیش از ۱۸۰ نفر شهید یا مجروح شدند. اورژانسی پر از کودکان مجروح جراح بیمارستان لامرد از صحنه‌ای می‌گوید که با ورود به اورژانس با آن مواجه شد؛ مجروحانی که روی تخت‌ها، زمین و راهروها قرار گرفته بودند. بسیاری از آسیب‌دیدگان کودکانی بودند که با لباس ورزشی از زمین فوتبال و سالن والیبال به بیمارستان منتقل شده بودند. او توضیح می‌دهد که در نخستین مرحله باید مجروحان را تریاژ و بر اساس شدت جراحت دسته‌بندی می‌کردند؛ برخی نیازمند اقدامات فوری جراحی بودند و برای تعدادی نیز امکان نجات وجود نداشت. در همان ارزیابی اولیه، حدود ۳۰ مصدوم برای انتقال فوری به اتاق عمل انتخاب شدند. ۴۰ عمل جراحی در یک شب نفس‌گیر به روایت این پزشک، از حدود ساعت ۶ عصر تا نیمه‌شب، نزدیک به ۴۰ عمل جراحی در بیمارستان انجام شد. پزشکان رشته‌های مختلف، پرستاران و نیروهای اتاق عمل، حتی افرادی که در آن شب شیفت نبودند، خود را به بیمارستان رساندند. یکی از تلخ‌ترین پرونده‌ها مربوط به آوینا، دختر دو ساله‌ای بود که با جراحات شدید ناشی از ترکش به اتاق عمل منتقل شد. پزشکان موفق شدند خونریزی او را کنترل کنند، اما شدت آسیب‌ها به حدی بود که این کودک جان خود را از دست داد و به کوچک‌ترین شهید این حادثه تبدیل شد. جراحی با یک دست؛ وقتی پزشک هم مجروح شد این جراح در جریان تلاش برای نجات یکی از کودکان، هنگام کار با تیغ جراحی دستش به‌شدت برید. با وجود خونریزی و درد، ابتدا جراحی کودک را ادامه داد و سپس همسرش، که او نیز پزشک بود، بدون استفاده از بی‌حسی دست او را بخیه زد تا بتواند به کارش ادامه دهد. او پس از آن با یک دست به جراحی ادامه داد و حتی به دلیل ضعف ناشی از خونریزی، بخشی از عمل‌ها را روی صندلی انجام داد. همراهی مردم لامرد با کادر درمان این پزشک در کنار تلاش کادر درمان، از همراهی مردم لامرد نیز یاد می‌کند؛ مردمی که برای نظافت اتاق‌های عمل، تهیه غذا و آبمیوه و کمک به خانواده‌های آسیب‌دیده به بیمارستان آمدند. به گفته او، با وجود تلخی آن شب، همبستگی مردم و تلاش نیروهای درمانی از خاطرات فراموش‌نشدنی این حادثه است. او در پایان تأکید می‌کند که با گذشت بیش از ۹ ماه، زندگی در لامرد جریان دارد، اما ابعاد ناگفته این حادثه همچنان نیازمند روایت و بررسی است.
