
در قسمت دیگری از برنامه «کوچهگرد»، دوربین به شهر ری میرود؛ شهری که سالها حضور لکلکها با خاطرات، باورها و زندگی مردم آن گره خورده بود. در این قسمت، روایت «حاجیلکلکهای ری» و تلاش برای بازگرداندن این پرندگان به شهر، از زبان یکی از پیگیران این میراث محلی روایت میشود. لکلکها؛ نماد زنده شهر ری به گفته مهمان برنامه، لکلکها یکی از مهمترین نمادهای طبیعی و فرهنگی شهر ری بودهاند؛ پرندگانی که آمدوشد سالانه آنها برای مردم، فقط یک پدیده طبیعی نبود و با مجموعهای از قصهها و باورهای محلی همراه شده بود. او از تلاش برای ثبت این میراث در سطح ملی و در ادامه، پیگیری ثبت جهانی آن سخن میگوید. خاطره یک کوچ قدیمی مهمان «کوچهگرد» خاطرهای از سال ۱۳۶۵ را روایت میکند؛ زمانی که پدرش برای نخستین بار کوچ لکلکها را به او نشان داد. به گفته او، دستههای ۵۰ تا ۱۰۰تایی لکلکها در آسمان ری دیده میشدند و نحوه پرواز آنها در زمان کوچ، برای مردم معنا و نشانهای خاص داشت. از نذر برای بازگشت لکلکها تا جشن بادبادکها باورهای مردم ری درباره لکلکها بخش مهمی از این روایت است. یکی از رسوم قدیمی، بلندکردن مو و ریش تا زمان بازگشت لکلکها و سپس نذرکردن وزن موها به حرم حضرت عبدالعظیم عنوان میشود. همچنین از جشنی محلی با عنوان جشن بادبادکها و فانوسها یاد میشود که در آن، کودکان بادبادکهایی شبیه لکلک را به آسمان میفرستادند. چرا لکلکها از ری رفتند؟ مهمان برنامه معتقد است لکلکها همچنان در محدوده ری و اطراف آن دیده میشوند، اما مسیر کوچ آنها نسبت به گذشته تغییر کرده است. به گفته او، تالاب عشقآباد و مناطق اطراف قلعهنو فیروزآباد به دلیل وجود منابع غذایی، اکنون یکی از مسیرهای حضور این پرندگان است. تلاش برای بازگشت حاجیلکلکها در بخش پایانی، از راهاندازی سایتی برای بازگرداندن لکلکها به شهر ری و همکاری میان شهرداری، محیط زیست، میراث فرهنگی و فرمانداری سخن گفته میشود. همچنین قرار است تعدادی لکلک از کردستان به ری منتقل و با حلقهگذاری و شناسایی، در این منطقه رهاسازی شوند؛ اقدامی که هدف آن احیای دوباره حضور این پرندگان و زندهکردن بخشی از خاطرات و هویت محلی شهر ری عنوان شده است.