کشتی پهلوانی در فرهنگ ایرانی فقط زورآزمایی و غلبه بر حریف نیست؛ ورزشی است که در آن قدرت جسمانی باید همراه با اخلاق، جوانمردی، احترام به استاد و مردم‌داری باشد. در قسمت تازه برنامه «کوچه‌گرد»، میزبان به خیابان ری و محله آبشار رفته تا پای صحبت‌های حاج حسین دیده‌ور، پیشکسوت کشتی پهلوانی، بنشیند و از گذشته زورخانه‌ها، آداب پهلوانی و خاطرات این ورزش کهن بشنود. از کوچه آبشار تا خاطرات تختی و فردین حاج حسین دیده‌ور، متولد سال ۱۳۲۰ در خیابان ری، از محله آبشار و روزگار قدیم تهران می‌گوید؛ محله‌ای که چهره‌هایی چون محمدعلی فردین و مرتضی عزیزی، کشتی‌گیر و از دوستان غلامرضا تختی، در آن رفت‌وآمد داشتند. او همچنین از سابقه طولانی مربیگری خود در باشگاه شماره ۹ سابق و خاطراتش از پیشکسوتان کشتی و ورزش باستانی یاد می‌کند. زورخانه؛ مدرسه ادب و جوانمردی از نگاه این پیشکسوت، زورخانه تنها محل تمرین و پرورش عضلات نیست؛ جایی برای آموختن احترام، فروتنی و مسئولیت‌پذیری است. او با اشاره به رسم بستن لنگ برای ورزشکاران تازه‌وارد و پیشکسوتان، از جایگاه استاد و شاگرد در زورخانه می‌گوید و تأکید می‌کند که فهم فلسفه حرکات و آیین‌های این ورزش باید پیش از اجرای فنون به ورزشکار آموزش داده شود. دیده‌ور همچنین درباره نمادها و ابزارهای ورزش باستانی، از جمله میل، کباده، سنگ و گود زورخانه توضیح می‌دهد و معتقد است شناخت ریشه و معنای این ابزارها می‌تواند به حفظ اصالت ورزش پهلوانی کمک کند. پهلوانی فراتر از قهرمانی یکی از محورهای اصلی گفت‌وگو، تفاوت میان قهرمانی و پهلوانی است. دیده‌ور بارها بر این نکته تأکید می‌کند که پهلوانی به مدال و قدرت بدنی محدود نمی‌شود و در نهایت باید در رفتار فرد با خانواده و جامعه دیده شود. به اعتقاد او، احترام به پدر و مادر، دستگیری از نیازمندان، وفای به عهد و پرهیز از خودبزرگ‌بینی از مهم‌ترین ویژگی‌های یک پهلوان است. او در همین زمینه به روایت‌هایی از پوریای ولی، غلامرضا تختی و پیشکسوتان کشتی اشاره می‌کند؛ روایت‌هایی که در آن‌ها گذشت و حفظ آبروی دیگران، بر پیروزی در میدان مبارزه اولویت دارد. تلاش برای زنده نگه داشتن کشتی پهلوانی دیده‌ور از تلاش‌های خود برای برگزاری مسابقات کشتی پهلوانی در مناطق مختلف تهران و انتقال این ورزش از فضای محدود زورخانه‌ها به پارک‌ها می‌گوید. هدف او آشنایی مردم، به‌ویژه نسل جوان، با کشتی پهلوانی و فراهم کردن فرصتی برای تماشای این ورزش بوده است. او همچنین از طرح خود برای انتخاب پهلوان پایتخت و پیوند دادن مسابقات کشتی با آموزش ورزش باستانی سخن می‌گوید؛ طرحی که به گفته او با همراهی لازم روبه‌رو نشد. این قسمت از «کوچه‌گرد» روایتی از خاطرات یک پیشکسوت و تلاشی برای بازخوانی فرهنگی است که در آن، پهلوانی پیش از آنکه به زور بازو وابسته باشد، به بزرگی روح و مرام انسانی معنا پیدا می‌کند.
