
گلناز رحیمی، پژوهشگر ایرانی مقیم کانادا، پس از حدود ۳۸ سال دوری از ایران، در جریان جنگ ۱۲روزه به کشور بازگشت؛ تصمیمی که به گفته خودش از احساس تعلق به وطن، نگرانی برای مردم ایران و کنجکاوی برای شناخت واقعیتهای کشور سرچشمه میگرفت. او در گفتوگو با احمدرضا دانش در برنامه «تقاطع» از تجربه زندگی در هفت کشور، نگاهش به ایران و غرب، تأثیر رسانهها بر افکار عمومی و دلایل بازگشتش به وطن گفت. بازگشت پس از ۳۸ سال دوری رحیمی میگوید با وجود سالها زندگی در خارج از ایران، ارتباط ذهنی و عاطفیاش با کشور قطع نشده بود. او که در ۱۲سالگی ایران را ترک کرده، معتقد است آغاز جنگ ۱۲روزه احساس تعلق به وطن را در او و بسیاری از ایرانیان خارج از کشور پررنگتر کرد. حضور در ایران و همراهی با مردم در آن روزها، از جمله انگیزههای اصلی سفر او بود. تجربه زندگی در غرب و جستوجوی حقیقت این پژوهشگر با اشاره به زندگی در هفت کشور و تجربه تحصیل و کار در اروپا و آمریکای شمالی، از آنچه تبلیغات یکطرفه درباره ایران مینامد انتقاد کرد. او معتقد است برای شناخت واقعیتها نباید به یک منبع خبری اکتفا کرد و لازم است روایتهای رسانههای مختلف با نگاه انتقادی بررسی شوند. رحیمی همچنین از تجربه تبعیض نژادی و برخوردهای متفاوت با مهاجران در کشورهای غربی سخن گفت. چرا مقاومت را به مذاکره ترجیح میدهد؟ بخش دیگری از گفتوگو به نگاه رحیمی درباره روابط ایران و آمریکا اختصاص داشت. او با استناد به برداشت خود از تاریخ مداخلات آمریکا و تحولات منطقه، مذاکره را راهحل مؤثری برای اختلافات نمیداند و بر ضرورت مقاومت تأکید میکند. این موضع، از نگاه او، حاصل مطالعه تاریخ و تجربه زیسته در کشورهای غربی است. مهاجرت؛ فراتر از رفاه اقتصادی رحیمی در بخش پایانی، از دشواریهای عاطفی و روانی مهاجرت گفت و تأکید کرد زندگی در کشورهای غربی، برخلاف تصویری که گاهی ارائه میشود، فقط با رفاه و فرصتهای اقتصادی همراه نیست. او معتقد است دوری از خانواده، گسست عاطفی و احساس تعلق نداشتن میتواند آسیبهایی به همراه داشته باشد که مهاجران گاهی سالها بعد متوجه آن میشوند. رحیمی همچنین از برنامه خود برای بازگشت دوباره به ایران در آینده نزدیک خبر داد.