به نام مادر؛ قسمت اول، نگذاریم هیچ زنی زمین بخورد

از سوختن مادر در آتش تا عهدی برای دستگیری از زنان؛ روایت مصطفی اینانلو از ارادت به حضرت زهرا(س) یک خاطره تلخ از آتش‌سوزی در کودکی، زندگی مصطفی را به روایتی عمیق از محبت و ارادت به حضرت فاطمه زهرا(س) پیوند زده است؛ روایتی که از رنج یک مادر آغاز می‌شود و به عهدی برای حمایت از زنان آسیب‌دیده و خانواده‌های نیازمند می‌رسد. خاطره‌ای که مسیر زندگی را تغییر داد مصطفی در این گفت‌وگو از حادثه‌ای می‌گوید که در ۹ سالگی تجربه کرد؛ زمانی که آتش‌سوزی در آشپزخانه خانه‌شان مادرش را گرفتار شعله‌ها کرد. مادر برای نجات فرزندش در آتش مانده بود و پس از بیرون آمدن، با وجود سوختگی دست و بخشی از موهایش، ابتدا فرزندش را در آغوش گرفت. سال‌ها بعد، وقتی مصطفی از مادرش پرسید چرا خودش زودتر از آتش بیرون نیامده، پاسخ مادر ــ «دنبال تو می‌گشتم» ــ او را به‌شدت متأثر کرد. همین خاطره باعث شد رنج مادرش را با مصائب حضرت زهرا(س) پیوند بزند و ارتباط عاطفی عمیق‌تری با آن حضرت پیدا کند. توسل به حضرت زهرا(س) و پیوند با امام رضا(ع) او از رسم خانوادگی‌شان در زیارت حرم امام رضا(ع) می‌گوید؛ اینکه شب نخست زیارت را با روضه حضرت زهرا(س) آغاز می‌کردند. مصطفی همچنین خاطره مادری را روایت می‌کند که پس از ناامیدی پزشکان از بهبود فرزندش، به مشهد رفت و با توسل به امام رضا(ع) و قسم دادن ایشان به پهلوی شکسته حضرت زهرا(س)، برای شفای فرزندش دعا کرد. از ارادت قلبی تا دستگیری از زنان آسیب‌دیده مصطفی تأکید می‌کند که ارادت به حضرت زهرا(س) برای او فقط به برگزاری مراسم و حضور در هیئت محدود نمانده است. او و دوستانش تلاش کرده‌اند به زنان سرپرست خانوار، خانواده‌های درگیر اعتیاد و مادرانی که با مشکلات اقتصادی و مسکن روبه‌رو هستند کمک کنند. از فراهم کردن مسکن و کسب‌وکار خانگی تا کمک به درمان اعتیاد همسران و حمایت از تحصیل و فعالیت‌های فرزندان این خانواده‌ها، بخشی از اقداماتی است که او از آنها یاد می‌کند. به گفته او، تلاششان این است که هیچ زنی در سختی‌ها تنها نماند. حضرت زهرا(س)؛ الگویی برای زندگی و مسئولیت اجتماعی او در بخش دیگری از گفت‌وگو، از الگو گرفتن در کمک به نیازمندان، کرامت انسانی و تربیت فرزند سخن می‌گوید و حضرت زهرا(س) را الگویی برای خانواده و جامعه می‌داند. مصطفی همچنین جوانان را به بازگشت به سیره آن حضرت دعوت می‌کند و فاطمیه را فرصتی برای نزدیک شدن دوباره به این الگو می‌خواند. در پایان، وقتی از او پرسیده می‌شود اگر اکنون روبه‌روی حضرت زهرا(س) قرار بگیرد چه می‌گوید، پاسخ می‌دهد: «کاش به جای تو مرا می‌زدند.»