حاج علی باقری؛ از نجات در تصادف مرگبار تا عنایت حضرت زهرا(س) در روضه‌های خانگی حاج علی باقری، مداح اهل‌بیت(ع)، در گفت‌وگویی از تجربه‌هایی روایت می‌کند که آن‌ها را نشانه‌ای از دستگیری حضرت فاطمه زهرا(س) در زندگی خود می‌داند؛ از نجات معجزه‌آسا در یک تصادف شدید رانندگی تا شفای بیماری یک بانوی سالخورده و حضور در مجلسی که تصور می‌کرد مخاطبان چندانی ندارد، اما به یکی از خاطره‌انگیزترین روضه‌های عمرش تبدیل شد. تصادفی که می‌توانست به فاجعه ختم شود باقری یکی از سخت‌ترین لحظات زندگی‌اش را تصادفی شدید در روز شهادت حضرت زهرا(س) می‌داند. او در مسیر تهران بود تا برای مراسم عزاداری در ملایر مداحی کند که خودروی حامل او و همراهانش در اتوبان، با سرعت زیاد و روی جاده خیس، چندین بار دور خود چرخید و به سمت سرازیری و دره رفت. او می‌گوید در آن لحظات هیچ کاری از دستش برنمی‌آمد و تنها نام حضرت ابوالفضل(ع) را بر زبان آورد. پس از توقف خودرو، مأمور حاضر در محل به آن‌ها گفت که از شب گذشته چندین جنازه از آن محدوده منتقل شده است؛ با این حال، هیچ‌یک از سرنشینان خودروی آن‌ها حتی جراحتی برنداشته بودند. باقری این اتفاق را از نمونه‌های آشکار دستگیری اهل‌بیت(ع) در زندگی خود می‌داند. روضه‌ای برای چند بانوی سالخورده این مداح از خاطره حضور در یک روضه خانگی در شهرک شهید محلاتی نیز می‌گوید؛ مجلسی که برخلاف انتظارش، تنها هفت یا هشت بانوی سالخورده در آن حضور داشتند. او که پیش از آن در مراسمی با جمعیت چند هزار نفری مداحی کرده بود، ابتدا تصمیم داشت چند دقیقه‌ای بخواند و برود؛ اما با دیدن حال و هوای حاضران، حدود یک ساعت و نیم به روضه‌خوانی ادامه داد. پس از پایان مجلس، یکی از بانوان حاضر از ماجرای زندگی‌اش گفت؛ زنی که پس از فوت دخترش، به دلیل بیماری و وجود لخته خون در رگ‌های پا، توان راه رفتن را از دست داده بود. او تعریف کرد که با توسل به حضرت زهرا(س) از ایشان خواسته بود زمین‌گیر نشود و پس از مدتی، به‌تدریج توان حرکت خود را بازیافته است. باقری این روایت را از تأثیرگذارترین خاطرات خود از مجالس فاطمی می‌داند. وقتی حضرت زهرا(س) صدای مداح را شنید باقری خاطره دیگری از مراسم عزاداری روز شهادت حضرت زهرا(س) در میدان امام خمینی(ره) تهران دارد. او که خسته از اجرای برنامه‌ای در شمال کشور به مراسم رسیده بود، مسیر میدان فردوسی تا میدان امام خمینی(ره) را حدود یک ساعت و نیم به‌تنهایی مداحی کرد. با رسیدن به مقصد، از شدت خستگی و افت قند توان ادامه نداشت و در گوشه‌ای نشست. در همان حال، رضا هلالی او را دید و از او خواست برای روضه‌خوانی به جایگاه برود. باقری می‌گوید این اتفاق را پاسخی به توسل و درخواست قلبی خود از حضرت زهرا(س) می‌داند و آن مجلس را یکی از بهترین روضه‌های عمرش توصیف می‌کند. برکت، فراتر از پول و دارایی این مداح تأکید می‌کند که برکت زندگی را نباید فقط در درآمد و دارایی جست‌وجو کرد. او از تجربه بهبود وضعیت بینایی خود پس از توسل به حضرت زهرا(س) و همچنین فراهم شدن سفر کربلا در سال ۱۳۸۱، با وجود نداشتن امکانات مالی و گذرنامه، به‌عنوان نمونه‌هایی از عنایت اهل‌بیت(ع) یاد می‌کند. باقری در پایان، خطاب به نسل جوان می‌گوید برای شناخت اهل‌بیت(ع) نباید آن‌ها را فقط به مجالس روضه و گریه محدود کرد؛ بلکه باید جایگاه و سیره آن‌ها را در زندگی شناخت. او از حضرت زهرا(س) یک خواسته دارد: هیچ‌کس در زندگی گرفتار لحظه «چه کنم، چه کنم» نشود؛ لحظه‌ای که انسان در برابر رنج و گرفتاری عزیزانش، راهی برای نجات نمی‌یابد.
