چرا پارک چیتگر به بحران فضای سبز رسید؟ محمود ترک، معاون آب و انرژی سازمان بوستان‌های شهرداری تهران، در گفت‌وگو با محمدخانی، سخنگوی شهرداری تهران، بحران فضای سبز چیتگر را تأیید کرد و گفت خشکیدگی درختان این بوستان نتیجه مجموعه‌ای از عوامل است؛ از تراکم و گونه‌گزینی درختان تا کاهش منابع آبی، آفت‌ها و تأخیر در عملیات پرورشی. بحران چیتگر؛ واقعیتی که باید شفاف گفته شود ترک با تأکید بر اینکه خشکیدگی و قطع درختان در بخش‌هایی از چیتگر قابل مشاهده است، گفت نباید از بیان واقعیت‌ها یا پاسخ‌گویی درباره دلایل این وضعیت پرهیز کرد. او همچنین توضیح داد که شهرداری بهره‌بردار بوستان‌های جنگلی است و مالکیت عرصه‌ها در اختیار منابع طبیعی قرار دارد؛ مدیریت این بوستان‌ها از سال‌های ۱۳۶۷ و ۱۳۶۸ به شهرداری واگذار شده است. تراکم بالا و گونه‌گزینی؛ زمینه‌ساز ضعف درختان به گفته ترک، در زمان ایجاد کمربند سبز تهران از سال ۱۳۴۱، در بخش‌هایی از چیتگر تعداد زیادی درخت، عمدتاً از یک گونه سوزنی‌برگ، کاشته شد. او توضیح داد که درختان برای رشد مناسب به نور و فضای کافی نیاز دارند و باید در سال‌های بعد، با اجرای عملیات پرورشی، تراکم آن‌ها تنظیم شود. به گفته او، این عملیات در طول دهه‌های گذشته به‌موقع انجام نشده و درختان در رقابت برای نور و منابع، ضعیف و آسیب‌پذیر شده‌اند. کاهش آب؛ یکی از عوامل بحران ترک کم‌آبی را یکی از عوامل خشکیدگی دانست، اما تأکید کرد که این مسئله تنها علت نیست. او گفت میانگین بارندگی چیتگر که پیش‌تر حدود ۲۰۰ تا ۲۵۰ میلی‌متر در سال بوده، اکنون به کمتر از ۱۰۰ میلی‌متر رسیده است. همچنین حقابه‌ای که زمانی از سد کرج به بوستان می‌رسید، به‌شدت کاهش یافته؛ به گفته او، این میزان پارسال به صفر رسید و امسال به حدود ۳۰ لیتر بر ثانیه رسیده است. آفت‌ها و ضرورت اطلاع‌رسانی به گفته معاون آب و انرژی سازمان بوستان‌ها، ضعف درختان در کنار تنش آبی، آلودگی هوا و مشکلات خاک، زمینه را برای گسترش آفت‌هایی مانند سوسک پوست‌خوار فراهم کرده است. او همچنین بر ضرورت اطلاع‌رسانی درباره دلایل قطع یا جابه‌جایی درختان تأکید کرد و گفت هرگونه حذف درخت لزوماً به معنای از بین رفتن فضای سبز نیست؛ در برخی موارد، عملیات پرورشی برای حفظ و تقویت درختان دیگر ضرورت دارد.
