در قسمت جدید برنامه «من زنده‌ام» از تلویزیون همشهری، نادر سهرابی میزبان الهه جهادگر، فعال فضای مجازی و طراح لباس، شده است؛ زنی که می‌گوید پای باورهایش درباره ایران و جمهوری اسلامی ایستاده و در این مسیر، بخشی از روابط شخصی و فرصت‌های شغلی خود را از دست داده است. او در این گفت‌وگو از تجربه فعالیت مجازی، مهاجرت به امارات، کارآفرینی در حوزه پوشاک و مشاهداتش از روزهای جنگ روایت می‌کند. از سال ۹۸ تا انتخاب موضعی متفاوت الهه جهادگر فعالیت جدی خود در فضای مجازی را از سال ۱۳۹۸ و پس از شهادت سردار قاسم سلیمانی روایت می‌کند؛ زمانی که صفحه پرمخاطبش از دسترس خارج شد و ناچار شد فعالیت خود را از نو آغاز کند. او می‌گوید در سال ۱۴۰۱ و هم‌زمان با حوادث آن سال، مواضع صریح‌تری درباره رهبر انقلاب و جمهوری اسلامی گرفت؛ تصمیمی که به گفته خودش، لغو پروژه‌های کاری، فشارهای مجازی و از دست رفتن سرمایه‌گذاری‌اش را به دنبال داشت. او معتقد است بخشی از افرادی که با او همکاری نمی‌کردند، نه به دلیل اختلاف فکری، بلکه از ترس واکنش مشتریان و مخاطبانشان از ادامه همکاری منصرف می‌شدند. کارآفرینی در حوزه پوشاک؛ از بندرعباس تا قشم جهادگر که از سال ۱۳۹۳ وارد فعالیت حرفه‌ای در حوزه طراحی و تولید لباس شده، از علاقه‌اش به لباس‌های سنتی و محلی جنوب می‌گوید. او نخستین مزون تخصصی لباس سنتی و محلی خود را در بندرعباس راه‌اندازی کرد و پس از استقبال از کارهایش، شعبه دیگری در قشم تأسیس کرد. او بخشی از فعالیت خود را به همکاری با زنان هنرمندی اختصاص داده بود که در خانه سوزن‌دوزی و کارهای دستی انجام می‌دادند. جهادگر می‌گوید با وجود دشواری‌های اقتصادی و اتفاقاتی مانند سیل و کرونا، همچنان به کارآفرینی علاقه‌مند بوده و تلاش کرده کسب‌وکارش را توسعه دهد. مهاجرت به امارات و روایت زندگی دور از تصویرهای توریستی این فعال حوزه مد و پوشاک درباره مهاجرتش به دبی توضیح می‌دهد که پس از مدتی احساس کرد در فضای کاری ایران به موفقیتی که انتظار داشت نمی‌رسد و تصمیم گرفت محیط فعالیتش را تغییر دهد. او در امارات علاوه بر راه‌اندازی شرکت و فعالیت رسانه‌ای، طراحی عبا را نیز دنبال کرده است. جهادگر در بخشی از گفت‌وگو، از تفاوت میان تصویر توریستی دبی و واقعیت زندگی در برخی مناطق این کشور می‌گوید. به باور او، آنچه گردشگران از امارات می‌بینند، تنها بخشی از واقعیت است و در کنار مناطق مدرن و برخوردار، محله‌هایی با شرایط نامناسب شهری نیز وجود دارند. جنگ، تجربه مردم جنوب و نقد قضاوت درباره قربانیان بخش مهمی از گفت‌وگو به تجربه جهادگر از روزهای جنگ و حضورش در بندرعباس اختصاص دارد. او می‌گوید جنگ برای مردم جنوب صرفاً به ۴۰ روز محدود نبود و آثار و نگرانی‌های آن تا مدت‌ها پس از آتش‌بس نیز ادامه داشت. جهادگر با اشاره به جان‌باختن کودکان میناب و دیگر قربانیان جنگ، از کسانی انتقاد می‌کند که آسیب‌دیدن مناطق مختلف کشور را توجیه‌پذیر می‌دانستند. او تأکید دارد که هدف قرار گرفتن هر نقطه از ایران، فارغ از موقعیت یا کاربری آن، به معنای آسیب‌دیدن مردم و سرزمین است.
